Schrijven over religie is het betreden van een mijnenveld. Het is al duizenden jaren een van de meest beladen onderwerpen uit de menselijke geschiedenis. Toch kunnen we er niet omheen als we willen begrijpen waarom onze moderne wereld zo ontspoort. Dit sluitstuk gaat niet over het verdedigen van een specifiek dogma of het winnen van zieltjes. Het gaat over een fundamentele wet van de menselijke psychologie: de mens kan niet leven in een zinloos vacuüm. We zijn geprogrammeerd om naar betekenis te zoeken.
De afgelopen decennia hebben we in het Westen massaal afscheid genomen van de traditionele kerk. Maar de spirituele leegte die daardoor achterbleef, is niet leeg gebleven. De geschiedenis leert ons dat elk mentaal vacuüm vroeg of laat wordt opgevuld. En als we om ons heen kijken, zien we precies wat die plek heeft ingenomen: de beeldschermen die avond aan avond in onze huiskamers gloeien, zoals ik in Deel 2 beschreef.
De moderne media en politieke ideologieën zijn de nieuwe religies van onze tijd geworden. De praatprogramma's zijn de nieuwe kerkdiensten, de talkshowhosts de nieuwe voorgangers, en de 'experts' de priesters die ons haarfijn dicteren wat de juiste moraal is. De mechanismen zijn angstwekkend identiek. Wie het heersende narratief durft te bevragen, wordt niet langer door de kerk geëxcommuniceerd, maar krijgt te maken met de moderne variant: uitsluiting bij de koffieautomaat (Deel 1) of sociale annulering. Ketterij heet tegenwoordig simpelweg 'een foute mening'.
Het grote gevaar is dat deze nieuwe, seculiere religie geen ruimte laat voor twijfel. Zoals de KGB-klokkenluider Joeri Bezmenov al waarschuwde, is het vernietigen van traditionele, diepere morele ankers de eerste stap om een bevolking stuurloos te maken. Zonder een hoger kompas worden mensen volledig afhankelijk van wat de waan van de dag hen voorschotelt via de Hollywood-propaganda (Deel 3) en de continue stroom van crises.
Er is echter een wereld van verschil tussen het blindelings achternalopen van zulke extern opgelegde dogma's en het bezitten van een échte innerlijke overtuiging. Denk aan Desmond Doss uit Hacksaw Ridge. Zijn weigering om een wapen te dragen kwam niet voort uit de behoefte om de moraalridder uit te hangen voor de bühne, maar uit een diep, doorleefd geloof. Het gaf hem de bovennatuurlijke moed om stand te houden toen zijn hele omgeving zich tegen hem keerde.
Echt onafhankelijk denken en observeren is in essentie een spirituele daad. Het vraagt om de bereidheid om het vacuüm van de geest niet vol te storten met de goedkope, voorgekauwde meningen van de televisie, maar om de stilte te verdragen. Pas als we durven te erkennen dat we vaak door een piepklein gaatje in onze eigen kartonnen doos kijken, ontstaat er ruimte voor echte wijsheid. De zoektocht naar waarheid is een levenslange reis. Het is de moed om het beeldscherm uit te zetten, de nieuwe profeten te wantrouwen, en te durven vertrouwen op dat stille, innerlijke kompas dat geen enkele omroep u kan geven.
Phoenix Pensador
Geen opmerkingen:
Een reactie posten